Auteur: mnmvdm

Appelsap en de rest

Iedereen wil appels eten …
Maar er zijn er niet veel
…
…. die ze willen plukken

Een niet al te best jaar.

Door een late vorst tijdens de bloei van de appelaars hier in de streek, waren we op z’n minst de helft van de bloesems, en dus ook van de appels, kwijt.
Gelukkig was één van onze weides redelijk beschut gebleven van die koude wind en konden we daar nog een mooie oogst vinden.

Het was die wei waar Marcel in het voorjaar de eiken had omgelegd (en zich in z’n been had gezaagd) om de appelaars wat licht en ruimte te geven.

We hadden dan ook een eerste oogst van om en bij de 600 tot 700 kilo.

De vereniging

Samen met de andere leden van de vereniging “Variétés Locales” onderhouden we ook een gemeenschappelijke boomgaard. Snoeien, rot fruit of te vroeg gevallen fruit weggooien,  bomen controleren op ziektes en behandelen…
En vanzelfsprekend worden daar ook de appels geraapt en geplukt.
Tijdens de laatste onderhoudsronde, konden we zien dat de bomen werkelijk vol appels hingen, er waren zelfs enkele takken gescheurd onder het gewicht.

Dat betekende dus dat we overvloedig appelsap zouden kunnen maken om te verkopen ten voordele van de vereniging.
De bestelling liepen dan ook vlot binnen.

Diefstal

Alleen kwamen we op de plukdag voor een onaangename verrassing te staan:
Plots waren alle appels vanaf de grond tot op reikhoogte weg.
Er lag of hing geen enkele appel meer in bereik.
Naar schatting waren er ongeveer 500 tot 600 kilo weg.
Wie dat allemaal gestolen heeft weten we niet, maar de boomgaard ligt tussen een verkaveling en bossen en weides, vlakbij de gemeentelijke sporthal, er loopt een wandelweg langs, je kan er met de auto geraken …
En niemand van de buren heeft ook maar iets gezien…

De dag van het persen.

Tja, dan heb je als vereniging voor 700 liter aan bestellingen en kan je er maar een goede 300 – 400 leveren.
Dus klop je aan bij je leden …
En omdat wij nog een beetje appelsap over hadden van vorig jaar, en we ook nog niet alle appels geplukt hadden, hebben wij gelukkig de rest van de bestelling kunnen overnemen.

Met 600 kilo appels maak je ongeveer 300 liter sap.
Van die 300 liter zijn we met 10 liter thuisgeraakt…

En verder?

Intussen had het verhaal van de diefstal de ronde gedaan in de buurt en konden we via vrienden en kennissen nog een aantal appels rapen op andere plaatsen.
Resultaat:
we hadden opnieuw meer dan 600 kg appels en hebben we onze geplande dingen kunnen doen:

  • 100 liter appelsap voor het maken van “eau de vie”
  • 20-30 liter appelsap voor ciderazijn
  • ongeveer 250 liter appelsap voor persoonlijk gebruik en occasionele verkoop aan vrienden of kennissen.
  • enkele kilos voor appelmoes en confituur
  • kilos en kilos gewone eetappels
  • en appeltjes voor onze viervoeters

We hebben intussen dus opnieuw een paar weides gevonden waar we de volgende jaren mogen rapen en plukken.
…

Foto : En daarmee moet je dan te voet naar huis, een kleine 700 meter maar maal drie dan.
(c) Marcel & Marielle

Effe boompje omleggen

Haast en spoed is zelden goed …
Routine is dodelijk …
“Rap effe iets doen” bestaat niet …
…
Vite et bon fait rarement bon mariage …

En nog meer van dat fraais.

Een dinsdag in januari …

Marielle was voor de namiddag nog wat inkopen doen, het werk in en rond huis was gedaan en er was nog heel wat tijd over.
Dus ging Marcel nog snel-snel dat ene boompje omleggen dat op maandag niet gelukt was.

Kettingzagen gevuld en gescherpt in de kruiwagen…
Samen met markeerverf, meetstok en handschoenen …
Och, voor dat effe die lompe zware zaagbroek, zou wel niet nodig zijn…
Rustig naar de weide wandelen…
Alles klaarmaken, helm op, handschoenen aan …

En aanvallen maar:
Valrichting bepalen, valhoek uitzagen, controleren of alles mooi zit…
Scharnier goed uitmeten, zaagsnee beginnen, …
En wanneer de boom begint te vallen …
De gashendel loslaten, denken dat je de rem opzet …
Enkele stappen naar achter zetten om een eventuele terugslag of terugsprong te ontwijken …

En dan op een houtje trappen en naar beneden schuiven …
terwijl die kettingzaag aan haar laatste omwentelingen bezig is.

En dan kan je gelukkig nog vloeken.

En dat doe je dan ook.

Het volgende dat je doet is de hulpdiensten bellen:
“Goeiedag mevrouw, ik sta op de weg van … naar …
en heb net met een kettingzaag in mijn linkerbeen gezaagd…
De wonde zit een paar cm boven de linkerknie, is ongeveer 10-15 cm lang en net geen cm diep.
Ik bloed een beetje, maar kan nog gaan.
Neen, ik heb geen verbanddoos mee, en neen er is niemand bij me….”

Veel extra details werden niet gevraagd.
Die ziekenwagen zou nooit sneller daar geweest zijn, moest hij niet verkeerd gereden zijn …

En het materiaal, en de rest???

Marcel kon gelukkig nog gaan. De bloeding was zo heel erg niet.
De kettingzagen moesten aan de kant gelegd zodat ze niet te zien waren van op de weg.
Dan moest natuurlijk Marielle gebeld worden:
“Schatje, niet verschieten, het is niet erg, maar ik heb net de ziekenwagen gebeld.
Ik heb met de kettingzaag in mijn been gezeten …
Maar nog ne keer, het is niet zo erg, het gaat. Doe maar rustig voort.
Maar kan je me straks m’n carte vitale naar het ziekenhuis brengen?”

Marielle was niet veel later dan de ziekenwagen daar, maar ze had intussen al de buurman gebeld:
“… kan je even naar Marcel gaan kijken? Hij staat ginds op de wei en heeft met de kettingzaag in z’n been gezaagd.”

Nou, die was ook snel daar en was verwonderd om Marcel naast de weg te zien staan.
Hij spreekt ons er nog regelmatig over aan.
Maar de kwestie van kettingzagen, benzine en ander materiaal was dus al opgelost.

Ziekenwagen en ziekenhuis

In de ziekenwagen konden de verplegers inderdaad zien dat de wonde niet zo fel bloedde. Dan moest er beslist worden welk ziekenhuis Marcel kon opnemen, want met die coronasituatie was dat niet evident.

Naar het ziekenhuis van Decazeville dus, net datgene wat we niet graag hadden, maar je mag niet kiezen.
En dan krijg je daar ook nog eens net die ene dokter te zien die je niet wil hebben omdat je hem kent van een vorig akkefietje.

Resultaat:
een rafelige snede in de broek, en in het been eronder ook natuurlijk.
Door de slordige verzorging heeft die dan ook nog eens veel langer nodig gehad om te genezen.

En dan moet je een paar dagen rust nemen om die wonde te laten verzorgen en te laten helen. En we kennen Marcel …

Maar 2 weken later stond hij, maar deze keer in zaagbroek, terug op de wei.
…

Foto : Die broek mag in de vuilbak.
(c) Marcel & Marielle

Het bruine goud

Qui vend sa paille vend son grain…
…Qui vend son fumier vend son pain.

Oud boerenspreekwoord

Gouden afval

Zonder mest heb je inderdaad geen brood, want het is de gecomposteerde mest die de aarde voedt en de aarde voedt vervolgens de plant.

We hebben vorige weken (eigenlijk groen) moeten lachen met de stommiteiten van de mensen.

Een van onze buren had een halve dag hard z’n best gedaan om alle bladeren op z’n koer samen te harken om ze daarna dan ergens op één van z’n weides te gaan verbranden. Niet alleen stonk dat verschrikkelijk, maar die rook bleef door het weer ook nog eens een ganse dag en nacht rond het dorp hangen.
Een andere buur gooit dagelijks z’n bijeengeharkte bladeren in z’n aanhangertje om dan op zaterdag naar het afvalpark te gaan om ze daar te gaan droppen.

En dan klagen beiden in het voorjaar dat de bloemen- en potgrond zo duur zijn.
Maar wanneer wij dan zeggen dat ze in het najaar de potgrond hebben verbrand of weggegooid, snappen ze het niet…

…Wij verzamelen zoveel mogelijk de bladeren op onze weides en in onze bossen, en pakken tegelijkertijd de oude ezelvijgen mee.
Dat gaat dan de composthoop op, samen met het andere tuinafval, en verandert dan in compost en na een jaartje zelfs in pure pot- en bloemengrond. Ideaal om voor te zaaien en zaailingen om te potten.

Jaarlijks halen we, naast de halfrijpe compost, zo ongeveer iets meer dan een kubieke meter van die zaaigrond.
Wanneer je dan in de winkels ziet wat die grond per klein zakje kost, dan weet je dat je inderdaad bruin goud verzameld hebt.

Het is plots koud en guur geworden.

En daarbovenop regent en miezert het ook nog eens. Eén dezer dagen zou het wel eens kunnen sneeuwen.
Daardoor vermindert de zin om naar buiten te gaan, maar van een beetje kou ga je niet dood…
Er zijn -naast bladeren en paardenmest rapen- werkjes genoeg op de boer’nbuiten.

Houthakkertje spelen

Binnenkort is het de laatste dalende maan van het jaar en die valt toevallig samen met de afnemende maan.
Volgens de ouderen is deze periode van “la dernière vieille lune de l’année” de ideale periode dus om bomen te vellen.
Het sap zit volledig in de wortels en het hout zal dus mooi sapdroog zijn en niet zo snel rotten.

Apestreken van onze ezels

Bij het repareren van de omheining van de weide onder het huis hadden we een boom moeten vellen die anders toch zou gevallen zijn.
De beek had het halve wortelstel blootgespoeld en de ezels hadden deftig aan de bast geknaagd zodat-ie half dood was.
Zo gezegd, zo gedaan. We hebben alles mooi op maat gezaagd: dikke blokken op 33 cm, andere stukken op 1 meter en de takken op 2 meter. Dat is makkelijk voor het zagen later. En vervolgens hadden we alles mooi op een hoop gelegd naast de wei.

Hebben die twee viervoeters niet beter gevonden dan met hun hals -tussen de prikkeldraad door- de takken vast te pakken met hun tanden en ze -tussen die prikkeldraad door- de wei in te sleuren om daarna rustig van de bast te kunnen smullen.
Maar het weze hen gegund…

IdN van de post en andere pagina’s

We hebben weer enkele pagina’s in de afdeling raad en daad aan moeten passen door wijzigende regeltjes.
Zo is de digitale identiteit van de post niet meer voor ons beschikbaar. Dat is enkel nog voor personen die een Frans identiteitsbewijs hebben.
Wij zijn dus ook onze oude IdN kwijt.
We hebben hiervoor de Franse post aangeschreven en hun antwoord is een koud “jammer maar helaas – en u heeft andere mogelijkheden om op officiële sites in te loggen“.
Daarnaast zijn er enkele kleinigheden veranderd inzake het inschrijven van een auto in Frankrijk zodat het zelf inschrijven weer iets moeilijker geworden is. Je kan het nog steeds zelf doen, maar je merkt dat de Franse overheid eigenlijk van deze dienstverlening af wil en je naar commerciële (betalende) partners dwingt.
Dat heet dan in newspeak “de staat moet afslanken”, in realiteit moet je duur betalen voor een dienst die vroeger “gratis” was. Je betaalde er wel voor via je belastingen, maar die verminderen dan toch niet in verhouding.
…

Foto : Het toekomstige bruin goud, nu noggewoon gevallen blad.
(c) Marcel & Marielle

De eerste vorst

Novembre est le mois des morts,
… Si tu ne veux pas mourir encore,
… Habille-toi plus fort.

Eindelijk, het heeft gevroren!

Na een lange (te) warme periode wordt het eindelijk kouder.
Waarom we daar zo tevreden over zijn?
Heel simpel, Het doet gewoon deugd om eens een echt frisse neus te halen. En we kunnen ook mispels gaan plukken om er -wat anders?- lekkere confituur van te maken.

Maar de natuur heeft deze vorst ook nodig om tot rust te komen. Enkel de wintergroenten “doen” het nog, de prei, kolen, …
We hebben onze laatste frambozen van het jaar geplukt…
Het is de ideale tijd om knoflook te planten.
…
En het is een ideale periode om al aan de voorbereidingen van volgend seizoen te beginnen.

Ons dagelijkse leventje…

kabbelt “rustig” verder.
Door het mooie weer zijn we van het eerste tot het laatste licht buiten bezig en daarna moet het gereedschap onderhouden worden, de kettingen van de zagen geslepen, …

We hebben gratis hooi kunnen vinden om de groentetuin te mulchen. Daar kruipt wel wat tijd in, maar het zal wel lonen.
Tegelijkertijd is het bladeren verzamelen geblazen, die geven een uitstekende compost.

De nieuwe houtschop krijgt ook eindelijk z’n finale vorm, er zijn nog wat details te regelen.

En dan begint binnenkort het seizoen van houthakken:
begin december is het namelijk dalende maan, een ideale periode om bomen te vellen omdat dan het sap zo goed als volledig in de wortels zit.

En de site?

Dat moet dan maar gebeuren in de resterende tijd…

We zijn bezig met nieuwe pagina’s over hetgeen we dit jaar gedaan en gemaakt hebben.
Er zijn al een aantal pagina’s klaar over confituur maken en conserveren van groenten en fruit.

Daarnaast denken we ook na over het creëren van nieuwe berichten met een vroegere publicatiedatum zodat we die berichten toch een beetje in de juiste volgorde kunnen plaatsen.

We zijn er in geslaagd om een aantal van de problemen met de WP-editor (de computeromgeving waarin deze site gesmaakt wordt) op te lossen of te omzeilen. Alles lukt nog niet, maar het begint dus toch te lopen.
…

Foto : Een van die prachtige ochtenden na een nachtj vorst
(c) Marcel & Marielle

Het rare 2020

We hebben een lange tijd niets aan de site gedaan.
Was het omdat we geen zin hadden?
… geen tijd hadden?
… met een writers-block zaten?
… of hadden we er gewoon even genoeg van?

Geen idee, maar we hadden eventjes geen zin om ons om de site/blog te bekommeren.
Er zijn zoveel dingen geweest dit jaar dat we niet meer weten wat het juist was, maar feit is dat we langzaam terug opstarten.
Daar is best veel werk aan omdat we een hoop achterstand hebben en dat allemaal moeten inhalen.

De crisis?

Of ligt het dan toch aan die coronacrisis die zo een beetje alles door elkaar gegooid heeft.
En alhoewel we hier op het platteland toch niet echt opgesloten zitten, ondervinden we toch een soort drukkend, verstikkend gevoel in de maatschappij.
Een aantal mensen wordt argwanender, agressiever, verdraagt minder van de ander…

Weinig tot geen contacten, bezoeken, etentjes, geen ontbijten, geen wandelingen… Het vreet toch aan een mens, zelfs wanneer je graag op je eentje bent, graag thuis zit of gewoon graag wat rust wil hebben. Af en toe anderen zien, ontmoeten, knuffelen… kan toch deugd doen.

De situatie in de USA?

Dat circus ginds heeft ook voor een groot deel ons leven beheerst dit jaar. Zo veel zelfs dat we er onze buik van vol hadden/hebben.
Laat ons hopen dat het met de nieuwe president ginds allemaal een beetje kalmeert, dat de rust in de internationale politiek terugkeert zodat de brandjes links en rechts kunnen uitdoven of geblust worden.

De lange, hete en droge zomer?

Deze heeft ons ook parten gespeeld, vooral het watertekort.
De moestuin en de beesten moesten regelmatig water krijgen.
De groenten deden het niet zoals moest.
We hadden “beestenbezoek’ dat ons niet alleen al onze aardappelen gekost heeft, maar ook nog eens onze pompoenen en aanverwanten. De boosdoener is nog niet helemaal gekend: ofwel de woelmuis ofwel de ritnaald (larve van de kniptor), maar we denken vooral toch de woelmuis.

De nieuwe WP-editor?

Voorts hebben we onze moeilijkheden met de nieuwe editor van WordPress, waardoor we zelfs een verhuis van de site naar een andere blogsite zouden kunnen overwegen. Maar dat is nog af te wachten, we ploeteren nog even door met deze site.

Het dagelijkse leven?

Maar we hebben echt niet stilgezeten.
er werden verschillende nieuwe opslaghokken gebouwd, een nieuwe stalling voor de graafmachine.
De moestuin werd verder uitgebouwd en door nieuwe inzichten in permacultuur ook omgebouwd worden
De oogst moest verwerkt worden, met nieuwe recepten tot gevolg.
Dus meer dan genoeg om te vertellen dus.

Foto : spotcartoon over het virus en het fake news dat ons ganse jaar bepaald heeft
(c) thenationalnews.com

Confinement 1

Ik geef mezelf de toelating om …
… brood te gaan halen
… met m’n hond te gaan wandelen
… m’n moeder te gaan helpen
…

Daar kwam het zowat op neer.

Het was te voorzien

Eigenlijk kon iedereen met een beetje verstand dit zien aankomen. Vooral toen de eerste uitbraken kwamen na de skireizen en je het gedrag van de massa bekeek in de stad of winkelcentra.
En zelfs toen hadden de Fransen op het platteland het nog niet helemaal begrepen. Ze bleven elkaar de hand geven, knuffelen, begroetingskussen geven, …

Nu ja, de cijfers hier in de Aveyron waren toen eigenlijk nog niet echt alarmerend en -buiten dan een terugkerende skiër in Cransac- kenden we geen gevallen in onze onmiddellijke omgeving.
Het platteland bleef nog grotendeels gespaard, maar moest toch op slot.

Het papiertje

Het kwam eigenlijk neer op datgene dat boven beschreven staat:
“ik geef mezelf de toestemming om …”

Maar je moest het wel bijhebben, want er werd wel degelijk gecontroleerd.
In het begin bijna overal, naderhand meer logisch gericht.

En er waren echt wel politiemensen die heel ver gingen in die controles:

  • via GPS controleren of je wel binnen die kilometer rond het huis was
  • je boodschappentas controleren of je wel genoeg gekocht had, en er geen “uitstapje” van gemaakt had
  • of keken of je je boodschappen niet te ver van huis deed
  • of vroegen waarom je naar de dokter of apotheker ging
  • …

De gevolgen

Voor ons, hier op het platteland, viel het allemaal nogal mee:
we konden nog buiten, terwijl de mensen in de stad het daar wel moeilijker mee hadden.
We mochten wel niemand ontvangen of niet bij vrienden op bezoek, maar buurten op afstand kon nog steeds.
Het winkelen werd bemoeilijkt, en we konden niet op restaurant, maar al bij al was het nog zo moeilijk niet. Vooral niet omdat het gewoonweg fantastisch mooi weer was.

Maar het mooiste was wel dat de wereld stopte met als een gek rond te hollen.
Er waren bijna geen auto’s op de wegen, er waren geen vliegtuigen te zien of te horen.
Die stilte viel echt op, gewoonweg kunnen genieten van het fluiten van  de vogeltjes, het loeien van de koeien in de weides zonder dat er boven je hoofd -tig vliegtuigen overkwamen of een auto de berg kwam afgedonderd.
Voor een aantal mensen was dit waarschijnlijk moeilijker dan voor ons, wij zijn nu eenmaal geen reisduiven die absoluut ergens anders naar toe willen.

En ons dagelijkse leventje?

Dat draaide rustig door. Er kon buiten gewerkt worden, de moestuin moest voorbereid worden en er was een hoop opruimwerk blijven liggen.

…

Foto : Een satirische toelating om je huis te mogen verlaten.
(c) Marcel & Marielle

Cucurbitaceae

Oftewel komkommertijd
maar dan echt letterlijk: komkommers, courgettes en pompoenen met hopen.

Dat wordt dus conserven maken…

… en soep ook natuurlijk

De oogst in het kort.

Alhoewel het voorjaar niet typisch te noemen was, en de zomer nog eens heter, droger en langer werd dan de vorige jaren, hadden we toch veel pompoenen en komkommers. Ze waren wel wat kleiner dan anders maar dat werd goedgemaakt door de aantallen.
Ook de aubergines waren kleiner dan normaal.
Door het extreme weer, waren er ook niet zo veel tomaten als andere jaren en de woelmuis is gaan lopen met een tamelijk deel van onze aardappeloogst.
Boontjes hadden we dan weer genoeg en fruit voor confituur ook, maar dan ook maar net.

En het leven?

Dat kabbelt rustig verder.
De grote werken liggen gelukkig stil zodat we het rustig aan kunnen doen.
Marcel revalideert rustig, maar kruipt toch tegen de muren op omdat hij “niet mag werken”. Marielle verwent hem wel en dat laat hij graag toe.

Voorts hebben we nog een heel kattenverhaal te vertellen, maar we kunnen al wel zeggen dat er 2 nieuwe bewoners zijn bijgekomen, nadat we er op korte tijd toch enkele verloren zijn.

De site

Die wordt rustig verder bijgewerkt.
We zijn bezig met een deel over het conserveren natuurlijk.
Daar vind je ook nuttige informatie over het zelf maken van etiketten.
We proberen ook nog een paar receptjes af te werken in het kokkerellen deel en
ook nog onze tuinbelevenissen in een leesbare vorm te krijgen.

.

Foto : iemand een pompoentje?
(c) Marcel & Marielle

 

De rotsmuur – einde verhaal?

Il faut bâtir avec les pierres qu’on a…
Un mur n’est pas construit avec une seule pierre…
…
La pierre n’a point d’espoir d’être autre chose que pierre. Mais de collaborer, elle s’assemble et devient temple…

Enkele mooie gezegdes over stenen, maar het laatste, toegeschreven aan Antoine de St-Exupéry, lijkt me het mooiste:
Een steen kan slechts hopen een steen te zijn, maar door samenwerking kan hij wel deel uitmaken van een tempel.

Een samenvatting van het complete verhaal

Omdat we beneden het huis een ongeveer vlak terrein wilden, werd in augustus 2016 begonnen met de bouw van een rotsmuur.
Door de regens van de winter 2017 stortte die in en vernielde daarbij ook nog eens ons waterzuiveringsstation.
Daardoor konden we de septische put onder het huis niet afbreken en daardoor konden we dus ook niet met de bouwwerken beginnen.

Vervolgens begon een verzekeringsverhaal van bijna 3 jaar, waarbij we zelfs hebben moesten dreigen met een burgerlijk rechtsgeding omdat onze bouwvergunning op haar einde liep.

Het volledige verhaal in de blog.

2019

Net voor de zomer 2019 gaf de verzekeringsmaatschappij dan toch groen licht om de reparaties aan te vatten.
En dan was het wachten op de firma om de werken uit te voeren en de verzekeringsexpert om de werken te controleren.
In september was het dan eindelijk zover:
De resten van de oude muur moesten volledig afgebroken worden om vervolgens een volledig nieuwe muur te bouwen.
Dan kwam een nieuw waterzuiveringsstation, ditmaal eentje zonder elektriciteitsverbruik en met een langere levensduur van zowel systeem als filter, dus nog ecologischer.

Eind september was dan eindelijk alles achter de rug:
een nieuwe muur volgens de normen, een nieuw waterzuiveringsstation, …
Er moet enkel nog wat “gebricoleerd worden om de helling onder de muur naar onze goesting te krijgen.

Het volledige reparatieverhaaltje lees je hier.

Maar we kunnen starten…
… nadat Marcel hersteld is van z’n operatie.

.

Foto : een mooie schuine muur
(c) Marcel & Marielle

 

We zijn er weer …

…Of toch halvelings…
…want Marcel zit intussen met één arm in een harnas…
…Dus hebben we de tijd die we hadden zo goed mogelijk benut.

Wat is er sinds deze zomer allemaal gebeurd?

Dat is heel wat: vooral in de moestuin, en dan naderhand in de keuken.
We hebben appels, noten en kastanjes geraapt en ook nog appelaars en notelaars geplant samen met nog wat ander klein fruit.
Dan hebben we ook nog eens 120 liter appelsap geperst en proberen we cider te maken

Er is heel wat visite geweest, die Nederlandse dame is geholpen, de schuur boven is volledig ingeruimd en op orde.

Ook is de rotsmuur dan eindelijk gerepareerd en het waterzuiveringsstation vervangen en aangesloten.

Dan zijn we eindelijk begonnen aan de voorbereidingen van grondwerken voor de nieuwe schuur.

En ja, Marcel is dan eindelijk geopereerd aan z’n schouder. Er staat hem een lange revalidatie te wachten, maar de kinesiste is niet van de lelijkste…

En de site?

Alles moet nog allemaal in artikeltjes gegoten worden…
De foto’s moeten nog gesorteerd en bewerkt worden…
Marcel vloekt zich nu al te pletter omdat hij als echte rechtshandige nu alles met z’n linkerarm moet doen. Zelfs een pintje uitschenken is moeilijk voor hem.
Maar de revalidatie gaat beter dan verwacht.

Dus tot binnenkort.

…

Foto : Albi kloostertuin St Salvy
(c) Marcel & Marielle

 

Mekaar helpen of niet

Een beetje late publicatie…
maar door de evenementen hebben we ons echt niet veel om de site kunnen bekommeren…
… Maar beter laat dan nooit!!!

Hooi voor de moestuin

Gelukkig zijn er nog mensen die mekaar belangeloos helpen.
Omdat we in onze moestuin meer en meer evolueren naar een cultuur onder hooi zochten we voldoende oud hooi om dit te kunnen verwezenlijken.
Zo hadden we op een weide in de buurt een 20-tal hooibalen zien liggen die daar lagen te verrotten. Maar van wie waren die, en hoe kregen we die thuis?
De eerste vraag was snel opgelost, gewoon even navragen op het gemeentehuis van wie dat stuk grond was en dan was het een kwestie van even voorbijgaan en vragen of we die boer ervan mochten verlossen. En ja hoor, we mochten ze gratis en voor niks afhalen.
Dan nog even naar één van onze kennissen bellen om te zien of hij ergens tijd kon vrijmaken en een tijdje later lagen die balen in onze moestuin.
Het heeft ons wel “een pintje” en wat chocolade gekost, maar we kunnen weer verder.
Nu moeten we zien hoe we dat voor het volgende seizoen kunnen regelen.

De eerste aardbeien.

De moestuin heeft ons intussen al onze eerste aardbeien opgeleverd. Er gaat toch niks boven dergelijke verse lekkernijen met de smaak van de zon.
We hebben intussen een kleine 300 aardbeienstruiken omgeplant van de oude naar de nieuwe moestuin, en er moeten er nog een 30 – 40 volgen. De oogst zal dit jaar niet zo fantastisch zijn, maar dat zal zich volgend jaar wel terugbetalen.

Weer eens die verdomde Franse bureaucratie

Zoals we in vorig blogbericht hebben geschreven, zijn we bezig iemand te helpen met haar emigratie naar Frankrijk.
Zo proberen we een afspraak voor deze dame te regelen op de Franse post om een rekening te openen onder het “droit de compte“. Alleen kent de bediende van de postbank haar zaken niet al te best en probeert ze ons wijs te maken dat de wetten veranderd zijn.
We zullen weer eens hogerop moeten aanbellen … of met de wetgeving beginnen zwaaien … wordt vervolgd dus.

Het dorp

Er is blijkbaar weer een haar in de soep in het lagere gedeelte van het dorp. Wat juist de aanleiding is, weet eigenlijk niemand, maar het ene deel van de straat spreekt niet meer met het andere.
Dat belooft dus voor het volgende feest.

En dan zijn er op korte tijd  twee bekenden van ons overleden. Beiden op een gezegende leeftijd van meer dan 80 jaar.
Het waren allebei heel markante figuren die sterke emoties opriepen in het dorp, ofwel had je er problemen mee, ofwel was je ermee bevriend. Een tussenweg bestond niet.

En de site?

Die evolueert rustig verder.
Het deel over toerisme rondom Rulhe is zowat volledig uitgewerkt. Nu zijn we bezig met de dagtrips.
We hebben in het hoofdstuk kokkerellen de pagina over arme mensen keuken bijgewerkt en ook weer een heerlijk streekgerecht bijgevoegd: de aligot.
En er staan nog -tig pagina’s in de planning…

…

Foto : een deel van de hooibalen ligt er al
(c) Marcel & Marielle