Auto inschrijven

Een frans kontje

Deze auto is intussen al lang weer verkocht om plaats te maken voor een nieuwe in België gekochte auto.
…

Opmerking vooraf:

Voor zij die een huis hebben in Frankrijk, maar nog niet uitgeschreven zijn in België, lees eerst de pagina over het uitschrijven uit België.

Voorts vertelt dit  verhaal ons wedervaren in 2012 (en 2014). In 2017 is de procedure veranderd en wordt je niet meer persoonlijk bediend op de prefectuur.
Maar de papierwinkel blijft wel dezelfde.
En misschien is het verhaaltje er rond wel leuk.

Voorbereiden

Op het internet vind je allerlei horrorverhalen over de Franse administratie en amb(etan)tenarij. Er zijn zelfs sites die je aanraden om je auto hier te verkopen en in Frankrijk gewoon een andere te kopen.
Daarnaast zijn er andere sites die stellen dat het allemaal loopt als een fluitje van een cent.
We waren dus benieuwd, maar toch niet helemaal gerust

We hadden ons maximaal voorbereid met checklists en stappenplannen en we hadden een week uitgetrokken om alles geregeld te krijgen.

Checklist 1 – welke stappen?

  • Welke stappen moeten we ondernemen?
    Dit heeft wel wat opzoekwerk gekost omdat geen enkele officiële site exact zegt wat je allemaal moet doen of laten. Het is allemaal wel te vinden door A en B te combineren, maar uiteindelijk blijkt alles redelijk simpel te zijn.

    • De inschrijving zelf.
    • De papieren bij elkaar zoeken
    • De autokeuring
    • Quitus fiscal afhalen
    • verzekering
    • Nummerplaten afhalen
    • naderhand Belgische nummerplaat inleveren (zo snel mogelijk)
  • Welke documenten moeten we hebben?
    Dat waren er toch heel wat. Zie het lijstje hieronder
  • Hoe pakken we het in de praktijk aan?
    Ofte, wat doen we eerst en de rest in welke volgorde?

Checklist 2 – welke documenten

  • Gelijkvormigheidsattest (Certificat de Conformité)
    Eigenlijk staan al deze gegevens op je inschrijvingsbewijs, maar het CdC is makkelijker lezen voor de lokale ambtenaren voor het geval je ergens problemen mee zou hebben.
    Normaal gezien heb je dit gekregen bij de aankoop van je auto.
    Heb je dit niet (meer) dan moet je een duplicaat aanvragen bij de hoofdzetel van je automerk,
    maar vertrek niet naar Frankrijk zonder dit document te hebben want je komt gegarandeerd in de problemen met termijnen.
    De taal speelt geen rol, dat ding staat vol met internationaal overeengekomen codes
    Dit document wordt ingehouden op de prefectuur om bij je inschrijvingsdossier gestoken te worden.
  • Originele factuur
    Moest je die niet meer terugvinden, kan je ook een duplicaat aanvragen bij je garagist.
    Maar hetgeen de Franse administratie wel graag ziet is een aantal stempeltjes en handtekeningen die bewijzen dat je die auto betaald hebt. Als je dus de tijd hebt om even bij je dealer voorbij te lopen … doen dus.
  • Quitus fiscal
    Wasda?
    Heel eenvoudig: een bewijs dat je de BTW betaald hebt.
    Dit bewijs moet je afhalen in het centrale belastingkantoor van het departement waar je woont in Frankrijk (Hotel des Impôts).
  • Belgisch inschrijvingsbewijs
    je roze grijze kaart.
    Ook deze wordt ingehouden op de Prefectuur.
  • Bewijs van woonst
    Hier komt weer zo’n leuk Frans dingetje naar boven: er bestaat in Frankrijk geen gemeentelijk bevolgingsregister. Dat bewijs kan je dus daar niet krijgen.
    Maar wonder-o-wonder: een factuur van de stroom of water kan ook.
    Maar de Franse administratie geeft voorkeur aan een factuur van EDF, dus zorg eerst dat je daar in orde bent.
  • Frans keuringsattest
    Als je een Franse inschrijving wil, is het logisch dat je auto goedgekeurd moet zijn volgens de Franse normen (niet dat die zoveel verschillen van de Belgische of Europese, maar soit).
    Dit bewijs mag niet ouder zijn dan 6 maanden.
  • Een identiteitsbewijs
    Hiervoor heb je natuurlijk je identiteitskaart, en maak er alvast een fotokopie van.
    Niet dat je de inhoud van de chip kan kopiëren, maar men heeft een fotokopie van je ID-kaart nodig, van beide zijdes.
  • Een ingevuld formulier voor de aanvraag van een carte grise (Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule)
    Dat invullen gaat redelijk makkelijk, je moet gewoon de gegevens invullen volgens de codes op het gelijkvormigheidsattest.
  • Carte grise
    Die heb je nodig voor de verzekering en de nummerplaten.
  • Een bewijs van verzekering in België
    Dit heb je nodig om te bewijzen dat je al verzekerd bent geweest, zo niet wordt je beschouwd als “nouveau conducteur” en dat scheelt een hele slok op de borrel.

Checklist 3 – de praktijk

Vermits we eerst een keuringsbewijs en een quitus fiscal moesten hebben, hebben we gekozen om eerst de keuring uit te voeren, dat was dichter bij huis en dan op de dag van de inschrijving die quitus fiscal af te halen (hopend dat de administratie gewillig zou zijn).
We hadden alle mogelijk benodigde papieren en fotokopieën in een ordner klaarzitten

  1. De keuring
    Hier komt alweer een verschil met België naar voor. In Frankrijk heb je geen grote centrale keuringsstations, maar in bijna elk dorp wel één, of zelfs meerdere, kleine keuringsstations.
    Best ga je op voorhand even kennismaken met die mensen om hen voor te bereiden op hetgeen komen gaat en om een afspraak te maken. Dan kan je tegelijkertijd checken of je alle papieren hebt en of er geen onverwachte problemen komen opduiken.
    Wij waren zeer snel bediend, de ene dag de kennismaking en de volgende dag de keuring al.
    De keuring verliep ook zeer vlotjes, die mijnheer handelde zeer professioneel en was toch tegelijkertijd zeer vriendelijk en behulpzaam.
  2. Quitus fiscal
    Over de Franse belastingdiensten doen de meeste horroverhalen de ronde, terwijl er ook verhalen zijn die zeggen dat het afhalen van een quitus fiscal zeer vlotjes gaat.
    Wij gokten dus op het laatste en trokken een dagje naar Rodez om de volledige inschrijving in 1 dag rond te krijgen.
    Bij het zien van het belastingkantoor kon ik me voorstellen dat je daar als ambtenaar gedeprimeerd zou raken. Menslief, was dat een triest en troosteloos en afgeleefd iets,  precies een “Oost-Duitse plattenbau”
    Maar de praktijk sprak de eerste indruk tegen. Het was inderdaad ongelooflijk: tussen binnengaan en buitenkomen met die Quitus Fiscal zijn geen 10 minuten verlopen.
    De ambtenaren waren vriendelijk en behulpzaam. Er werden zelfs extra kopies gemaakt van onze documenten, voor het geval dat…
    Nu ja, het zijn ook maar mensen en als je vriendelijk goeiemorgen zegt bij het binnenkomen en niet onmiddellijk eisen begint te stellen, dan is de sfeer al aangenamer.
  3. De aanvraag zelf
    • Dan op naar de prefectuur. We waren te voet en van het Hotel des Impôts naar de Prefectuur is het ongeveer 1,5 km permanent bergop wandelen.
      Aangekomen werden we professioneel en vriendelijk onthaald. We kregen onmiddellijk het in te vullen formulier, moesten een nummertje trekken en konden beginnen “aanschuiven”. Aanschuiven is een groot woord. Er zaten voor ons nog 3 mensen rustig te wachten. Er was geen hectiek, geen gemor of gezucht over de wachttijden. Je zou er zelfs kunnen indutten, zo kalm was het daar.
      Toen waren wij aan de beurt …
    • …. en oei, een eerste probleem: er stonden niet genoeg stempeltjes en handtekeningen op de factuur. Konden wij wel bewijzen dat we die auto betaald hebben? Dat er een grote dikke stempel “BETAALD” opstond kon de mevrouw aan het loket toch niet echt begrijpen. Met een beetje gepalaver en na wat ruggespraak met de chef kon ze dan toch akkoord gaan met die factuur.
    • … Oei, volgende probleem: we hadden de papieren ingevuld op naam van Marcel.
      De Belgische inschrijving stond op naam van Marcel maar de factuur stond op naam van Mariëlle en dat kan niet volgens de Franse Wet. De eigenaar is diegene die de auto gekocht heeft, en niemand anders mag op de carte grise verschijnen.
      Dat moest anders opgelost worden. En daar kwam dan weer de vindingrijkheid van de Franse ambtenarij naar boven.Het aanvraagformulier werd ter plaatse aangepast. En Mariëlle moest gewoon ter plaatse een handgeschreven verklaring opstellen waarin ze stelde dat Marcel als co-titularis mocht figureren op het Belgisch inschrijvingsbewijs.
    • Het feit dat een Belgische vrouw haar meisjesnaam blijft behouden is voor de Franse ambtenarij en administratie (ook in de burgersector) een echte nachtmerrie.
    • Maar ook hier weer: chapeau voor die ambtenaren: correct, vriendelijk en behulpzaam, zelfs het sluitingsuur werd voor ons overschreden.
      En in de gang niemand die reclameerde dat het zo lang duurde, de mensen bleven geduldig wachten en ook die werden naderhand nog allemaal geholpen.
      Maar … na het afrekenen aan de kassa hadden we onze carte grise provisoire.
      En dat allemaal op 1 voormiddag
    • De definitieve carte grise lag 2 dagen later al in onze brievenbus.
    • Nog even wachten en dan is het gedaan met de Belgische wegenbelasting. Frankrijk kent dat (nog) niet, dat gaat ons ook weer een slok op de borrel schelen
  4. De verzekering
    Hier hebben we een beetje pech gehad:

    • we hadden ons onvoldoende geïnformeerd en we waren eigenlijk iets te laat met het aanvragen van een attest van onze Belgische verzekering. Maar wie denkt er nu aan dat het opstellen en versturen van een simpel attestje 4 weken kan duren? Maar we hebben het via telefoon en fax dan toch in orde gekregen.
    • Onvoldoende geïnformeerd: Maar we hadden het kunnen weten. De verzekeringswetten zijn in ieder land verschillend met als gevolg dat de Franse verzekeringen niet de bonus-malus van je Belgische verzekering overnemen. In principe begin je dus aan de volle 100%.
      We hadden links en rechts al geïnformeerd naar een goedkope verzekering met netwerk. Zelfs in het tijdperk van internet en telefonie heb ik liever met een reëel persoon te doen in geval van problemen.
      Uiteindelijk zijn we bij onze woonstverzekeraar terechtgekomen en hebben daar gesjacherd met mogelijke verdere verzekeringen en dan toch kunnen bekomen dat onze schadevrije jaren meegenomen werden.
    • “Wie niet waagt, niet wint” kan je zeggen.
      Bij het buitengaan hadden we ons verzekeringsbewijs in handen, inclusief sticker voor op de voorruit.
  5. De nummerplaten
    In Frankrijk niks geen “originele” nummerplaten of duplicata. Gewoon naar een erkende garage gaan met je carte grise (provisoire) en je platen aankopen Is geflikt in 5 minuutjes… MAAR
    In Frankrijk mogen nummerplaten niet vastgeschroefd worden. Ze worden gerivetteerd.(poepnieten in’t schoon vlaams).
    Dat duurt ook nog een paar minuutjes.
    Dan nog plak-etui’tje tegen de voorruit voor de verzekeringssticker en dan kunnen we met een Frans kontje rondrijden.

Het kontje

Dat slaat natuurlijk gewoon op de achterkant van de auto, het achterwerk. In’t Frans “un cul”.
Vermits onze nummerplaat eindigt op “QQ” (cucul) wordt dat dus ook kontje

Oh ja, nog een leukigheidje:
Franse paarden zijn sterker dan Belgische.
Volgens de Belgische fiscus heb je 12 (fiscale) paarden nodig om onze auto vooruit te krijgen.
De Franse fiscus vindt dat 8 (franse fiscale) paardjes genoeg zijn.
Vraag niet hoe het komt, maar het is best wel grappig, want gevolgen heeft het niet

en… Last but not least

in België onze nummerplaat binnengeven tegen afgiftebewijs.
Niet alleen betalen we volgend jaar geen wegentaks meer, we krijgen ook nog een aantal maandjes terugbetaald.
Maar dat gaat wel een paar maandjes duren volgens het bewijs van schrapping.

En neen, naar je bewijs van inschrijving wordt niet eens gevraagd hier in België. Die fotokopies waren dus niet nodig geweest.
Zou dit bepaalde mensen niet op ideeën kunnen brengen?

Conclusie

Begin vroeg genoeg aan de voorbereiding van de papieren.

Zoek op voorhand een Franse verzekeraar waar je kan marchanderen op de prijs en bereid je dossier voor.

We hebben dus geen echte problemen gekend buiten de verzekering, maar dat was omdat we eigenlijk net iets te laat met de voorbereiding begonnen waren.
.

⇐ Een huis kopen De nieuwe inschrijvingsprocedure ⇒

Foto : Onze eerste auto krijgt z’n Franse nummerplaat
(c) Marcel & Marielle

Plaats een reactie