De plannen
Deze zomer zouden we de westmuur aanpakken, want deze had het meeste geleden. En na onze praktijkervaring vorig jaar, zouden we dat wel redelijk snel kunnen klaarspelen.
Daarnaast zouden we dan nog wat verder werken aan het opruimen en zagen van het brandhout en zien wat andere karweitjes we nog zoals zouden kunnen wegwerken.
De realiteit…
…was net iets anders.
Even voor de zomer kreeg Mariëlle een -weliswaar klein- hartinfarct zodat heel onze planning op de helling kwam staan.
On fait ce qu’on peut…
…et non ce qu’on veut.
We zouden dus wel zien wat er zou gebeuren.
En ter plaatse vonden we al snel uit dat Mariëlle, door haar medicatie, geen sterke zon kon verdragen. Dat zette nog een iets grotere domper op ons verblijf.
Dus begon Marcel maar al snel aan de opbouw van de stelling.
Bijna al het materiaal moest gebruikt worden, want de hoogte bedroeg daar toch een dikke 8 m boven een niet al te zachte ondergrond. … Mariëlle moest toch eventjes een kijkje komen nemen daarboven.
Gelukkig was één van de kleinzoons op bezoek, die kon al een aardig handje toesteken.
Maar ondanks alles gingen de werken toch redelijk vlot vooruit.
Vooral als je bedenkt dat er alleen in de vroege voormiddag kon gevoegd worden. Want éénmaal de zon op de muur kwam werd het te heet om te voegen omdat de specie dan te snel zou drogen en bijgevolg kon barsten.
In de voormiddag in de schaduw en de koelte specie maken en invoegen en in de namiddag in de blakende zon voegen uitbikken en uitspuiten met de hogedrukreiniger.
Marcel is die vakantie ettelijke kilo’s vermagerd.
Maar de muur geraakte dan toch nog klaar.
En een mens moet prioriteiten leggen:
We hebben toch enkele uitstappen gedaan, de rest van de karweien moest maar tot een andere keer wachten.
.
Marcel & Marielle 