Kerst 2011

Kerstmis, tijd voor het klassieke winterwerk: zagen en klieven.

Maar dit keer wel met enkele onverwachte wendingen.

2011 was wel het laatste jaar waarin we een extra grote hoeveelheid hout zouden kunnen indoen, anders zou dat nooit drogen om voldoende stookhout te hebben voor de winter 2013-2014 en verder.
Ditmaal zouden we hout gaan kopen.
We schatten ongeveer 50 m³ nodig te hebben.

In het najaar 2011 hadden we al een grote stapel boomstammen (echt Franse eik) zien liggen in een wei langs de weg naar Cransac. Toen al hadden we enkele keren geprobeerd om de houtvester te telefoneren om dit hout te kunnen kopen.
Zelfs vanuit België hadden we een aantal keer geprobeerd. Maar Franse kleine zelfstandigen en hun telefoon: een combinatie die dikwijls op een ramp uitdraait.
Nu gingen we opnieuw proberen om via-via toch aan dat hout te geraken. Desnoods zouden we een andere verkoper moeten aanspreken.

Een eerste tegenslag

Maar onmiddellijk na aankomst moesten we al een eerste tegenslag verwerken: Mariëlle haar vader was overleden.
We hadden net 12 uur gereden en waren stik op, terugreizen met de auto zat er niet onmiddellijk in.
Dat werd dus een hectische dag om nog tijdig een vlucht richting België geboekt te krijgen en ook terug natuurlijk.
Maar we hebben mooi afscheid kunnen nemen van haar vader.

Eindelijk contact

Eens terug, proberen we opnieuw contact te krijgen met die houthandelaar. Maar vergeefs.
Maar net vooraleer we naar een andere (en duurdere) handelaar bellen, proberen we nog een laatste keer.
En Yessss!!!! hij neemt z’n telefoon op!

Wanneer hij kan leveren?
Is morgen goed?

Tweede klap.

Vandaag wordt het hout dus geleverd. Dat wordt dus “snel even” de droppingzone klaarmaken.
Daar staan wat takken van een kl*teheester die zich voortplant lijk onkruid en geen duidelijke functie heeft.
Het hout is best wel veerkrachtig. Zo veerkrachtig dat Marcel tijdens het wegzagen plots achteruit schiet en naar zijn oog reikt. Het oog is bloeddoorlopen en hij zegt dat ie niks meer ziet door dat oog en het met moeite kan openhouden.

Maar intussen is de eerste lading hout al gearriveerd. We geven het geld aan onze buur die bij de levering aanwezig wou zijn en stuiven ervandoor naar het ziekenhuis.

Pech, er is in dat ziekenhuis geen oftalmoloog en de spoedarts kan enkel wat eerste zorgen toedienen en proberen de schade te beperken.
Het ziekenhuis regelt wel een afspraak bij een oogarts in een stad op 30 km waar we diezelfde namiddag nog terecht kunnen. We hadden geluk daar.

In de namiddag dus naar die oogarts. Conclusie: “Mijnheer, u heeft geluk gehad dat die stok eerst tegen uw neus en voorhoofd geslagen is, anders was u dat oog kwijt geweest.” “Nu moet u gewoon enkele dagen wat oogdruppels nemen en over 2 weken een controle laten uitvoeren.”

Marcel heeft enkele dagen wat last gehad, maar kon bijna onmiddellijk weer aan de slag.