Van een lange relatie
…
De foto hierboven kan niet duidelijker zijn …
…
Je moet bereid zijn om te willen …
om te willen repareren
om te willen verdergaan
…
Dan hoef je niks weg te gooien …
Ja, liefde is een werkwoord,
en alhoewel wij nog niet zoveel jaren op onze teller hebben,
werken we elke dag.
Soms is dat makkelijk werken, soms is dat wat moeilijker.
Brief aan de kinderen
Zo heeft Marcel ooit eens een briefje geschreven naar onze kinderen omdat ze niet konden begrijpen dat we -na een zoveelste woelige periode- nog steeds bij elkaar bleven.
En nu, na de rare periode 2021-2022 zijn we van oordeel dat deze brief hier mag gepubliceerd worden zodat niet alleen onze kinderen er nut van kunnen hebben.
… …
OK kids,
dit is de brief die ik beloofd heb.
Het heeft me iets meer tijd gekost om hem zo op te stellen dat ik niemand tegen zijn of haar kar rijd, want er zaten me toch een paar dingen tamelijk hoog die ik kwijt moest.
Ik weet ook dat jullie zich dikwijls afvragen hoe het komt dat mama en ik nog steeds bij elkaar zijn.
Wel, ik wil onze relatie vergelijken met een oude auto zoals een 2-PK’tje of een R4-tje; een eenvoudig vehikel zonder luxe, maar wel eentje waarmee het leuk rijden is.
Bovendien is het een karretje dat je zelf kan repareren, zonder hulp van vreemde en dure mecaniciens.
Als je een relatie wil zoals een Ferrari, zal het een duur gebeuren worden. Want dan heb je voor iedere kras, iedere spat, ieder vuiltje, een specialist van buitenaf nodig en zal je weinig plezier aan die kar hebben. Bovendien zal je al die dure pannes snel beu zijn, en ga je die kar na verloop van tijd van de hand doen.
En ja hoor, ons karretje is intussen al meer dan 40 jaar oud en dat zie je eraan. Het zit vol blutsen en deuken, er hangt een een ander vast met plakband en duct-tape en soms rammelt het deftig. Maar het rijdt nog, en het is nog steeds plezierig rijden ermee.
En ja, soms staat het karretje al eens in panne, de ene keer al erger dan de andere. En dan moeten we al eens uitstappen om na te denken over die panne en hoe ze te repareren. En soms moeten we op ons eentje eens even een wandelingetje maken om tot bezinning te komen…
Maar altijd weer denken we aan het plezante gevoel om met dat autootje te kunnen rijden, en keren we op onze stappen terug naar dat vehikel.
Soms is de panne wat moeilijker of hardnekkiger en moeten we al rijdend proberen de panne te repareren en dan is de rit wat hobbeliger. Maar na verloop van tijd rijdt dat vehikel weer ongeveer als vroeger, misschien met een nieuw deukje of een nieuwe strip plakband, maar het rijdt.
En we hebben inderdaad een hoop hobbelige trajecten gehad, we hebben al hopen pannes gekend, maar het overgrote deel van de tijd hebben we héérlijk rondgereden.
Het enige dat je voor zoiets nodig hebt zijn 2 mecaniciens die alle twee heel graag met dat karretje willen rijden en er heel veel plezier aan hebben. En dan hoeven dat zelfs niet de beste mecaniciens te zijn en moeten ze het ook niet altijd met elkaar eens zijn. Maar ze moeten wel samen willen werken, zoeken, repareren…
Ik zeg dikwijls tegen mama: ‘Leven met jou is allesbehalve gemakkelijk, maar leven zonder jou, dat zou pas moeilijk zijn.’
En ik weet dat zij ongeveer hetzelfde denkt over mij.
En dat is waar het leven rond draait:
moeilijkheden overwinnen, oplossingen zoeken en er niet van weglopen.
En dat is niet altijd even makkelijk, vooral omdat je het iedere keer weer opnieuw moet doen.
Liefde moet niet perfect zijn, ze moet alleen oprecht zijn.
… …
Er stond nog meer in die brief, maar dat was persoonlijk gericht, en niet relevant hier.
Maar we hopen dat deze woordjes moed kunnen geven aan zij die het nodig zouden kunnen hebben.
Het mooiste liefdesverhaal
is niet dat van Romeo en Juliette
die samen stierven.
Maar wel dat van oma en opa
die samen oud werden…

