En daar is-tie dan

We hebben lang gezocht
Dikwijls was ie te duur
Dan weer net niet wat we zochten
Of in een te slechte staat

MAAR …
We hebben hem uiteindelijk gevonden.

Een nieuwe tractor …

Een baal hooi weegt heel wat, een “kleine” van 1,20 m zit rond de 150 kg, sommige  grotere zelfs rond de 300 kg.
En daar waar Marcel zo een kleinere wel kan rollen en kantelen, is een tractor met een voorvork toch iets gemakkelijker.
En daarvoor konden we rekenen op de hulp van enkele van onze vrienden die wel een tractor hadden. Maar om hout te gaan halen in de bossen of op de weides waren we liever toch onafhankelijk.

En wanneer we dan toch een tractor willen, dan liefst nog 4-wiel aangedreven, dat is toch iets zekerder in de modder of op de hellingen hier.
En liefst niet al te groot of breed, want sommige boswegeltjes zijn echt best smal.

Het enige probleem: die dingen nieuw kopen zat er nooit in, dat is gewoon veel te duur, het moest dus een “zoveelstehands” zijn, maar die dingen zijn ook verschrikkelijk duur in de handel.

Jaaaaaaaren lang hebben we gezocht …

Tot die ene dag.

We hadden een permanente zoekopdracht lopen op leboncoin.fr: de bekendste zoekertjessite van Frankrijk.

Maar de weinige tractoren die in aanmerking kwamen waren

  • ofwel te duur
    we hadden een limiet van 10.000 € gezet
  • ofwel hadden ze geen voorvork,
    en dan kan je geen baal hooi verplaatsen
  • ofwel geen 4-wiel aandrijving
    en dan kan je hier niks beginnen
  • ofwel in een te slechte staat
    en dan komen de reparatiekosten er nog bij.

Maar begin januari stond daar plots een mooie kleine tractor te koop,

  • niet te ver weg, we konden hem zelf afhalen
  • mooi onder onze limiet
  • met een voorvork
  • en in een niet al te slechte staat
  • en ook nog eens 4-wiel aangedreven

Een Same MTD46 uit de jaren stillekes …

OK, er is wel wat werk aan.

De banden zaten vol scheuren, daar moesten dus 4 nieuwe op.
De eigenaar had geen idee wanneer het laatste smeerbeurt was geweest …
De elektriciteitsleidingen waren ook niet om over naar huis te schrijven
Er was een klein lek in de hydraulische leidingen naar de voorvork
En het linker voorwiel was ook niet meer helemaal wat het moest zijn.

Maar we kennen onze lokale techniekers en hun mogelijkheden.

En dan waren er ook nog de papieren.

De eigenaar had die tractor zelf al een tijdje geleden gekocht, maar hem nooit ingeschreven op zijn naam.
De tractor stond dus nog steeds ingeschreven op de naam van die vorige eigenaar.

Tja, dat wordt dus een strijd met de beruchte Franse administratie

En op een mooie winterse dag

Zijn we die tractor dan gaan halen.
Na een korte les “tractor rijden” en “voorvork en achterste hefsysteem bedienen” is Marcel er dan mee naar huis gereden.

Hij heeft wel enorm veel geluk gehad, want op zo een 500 meter voor thuiskomst liep de linker voorband lek, maar hij is toch thuisgeraakt.
Een voorlopige reparatie was binnen de week geklaard, maar die nieuwe banden werden dan toch wel een zeer dringende zaak.

…

We zullen later nog wel een aantal pagina’s aan dit machientje besteden.

…

Foto : De tractor bij aankoop
(c) Marcel & Marielle

En plots is die zomer voorbij

Net zoals hij begon,
plots en zonder echte lente,
is hij ook weer voorbij,
plots en zonder echte herfst
…
In de Aubrac ligt de eerste sneeuw al

We leven nog …

Maar zoals altijd, is er hier bij ons in de zomer gewoonweg geen tijd, zelfs niet met het zomeruur dat voor lange dagen zorgt, en ons dus toelaat om langer door te werken.
De site en blog moeten dan maar wachten tot we tijd hebben.

Het winteruur is er (gelukkig) weer,
en ja, dat wil zeggen dat de namiddagen korter en de avonden langer worden.

Er is weer meer tijd om te schrijven, om foto’s te sorteren, een lekkere glühwein te drinken, …

We hebben heel wat te vertellen.

Want we hebben veel gefietst, gewandeld, gewerkt, gekookt, en wat nog al …
Zo hebben we hard gewerkt om onze nieuwe weides klaar te maken voor de beesten.
We hebben een mooie fietsweek gehad rond Cahors.
Het jaar was een ramp voor de moestuin en boomgaard, maar we hebben toch nog een beetje appelsap kunnen persen.
We hebben noodgedwongen wat nieuw materiaal moeten kopen…

Jullie kunnen hierover de volgende weken regelmatig nieuwe berichtjes verwachten.

…

Foto : Mist in de vallei van Decazeville – Firmi
(c) Marcel & Marielle

Effe heen en weer

Er zijn zo van die dingen,
daar kan je niet omheen.
…
Marielle moest haar identiteitskaart vernieuwen
Alleen moest ze daarvoor naar …

Marseille

De Belgische administratie is al geen voorbeeld van samenwerking, en de Franse  nog minder. Die twee laten samenwerken is dus onmogelijk.

Vermits we geen enkele fysieke band meer hebben met België, moeten we al onze administratie in verband met de burgerlijke stand regelen met het consulaat in Marseille.

Voor een identiteitskaart betekent dat dus dat we van Rulhe naar Marseille moesten rijden enkel en alleen voor:
– een digitale foto
– het nemen van digitale vingerafdrukken
– het plaatsen van een digitale handtekening
– en een formuliertje invullen
alles samen een goede 5 tot 10 minuutjes “werk”.

Auto of trein?

Rulhe – Marseille is ongeveer 380 km en op een rustige dag doe je er net geen 5 uur over.
Maar de reisweg loopt via Montpellier en Nîmes en dan dwars door Marseille en dan heb je daar op een normale weekdag nergens rustig verkeer.

We hadden afspraak om 11:00 uur in de ochtend, dus zouden we thuis ten laatste al om een uur of 4 in de ochtend moeten vertrekken om daarna doodop terug naar huis te rijden.

Met de trein was het sowieso 2 dagen geweest.
Marcel is 2 jaar geleden met de trein gegaan en het traject heen was door omstandigheden uitgelopen tot een lijdensweg van 8 uur. En terug hetzelfde verhaal.
Maar hij had dan wel een hotel geboekt omdat hij een afspraak had om 9 uur.

Overnachten of niet?

De beslissing was snel genomen:
– we gaan met de auto,
– we vertrekken rustig de dag voordien,
– we blijven slapen en zien dan wel.

Dus boekten we via een gekend portaal een slaapplaats ergens in de “veilige” rand van Marseille, want die stad heeft toch een zekere reputatie…
We gingen toch niet logeren tussen al dat geknal in de drugsbuurten?

Het verblijf zelf

Het logement was correct, de gastheren zeer vriendelijk en het was er (voor een stad) redelijk rustig.
De avond van aankomst  zouden we iemand ontmoeten in een gekend café aan de oude haven.
De dag van de afspraak hebben we een klein deeltje van Marseille verkend, het middagmaal genoten en zijn we zo snel als kon terug naar huis gereden.

Lawaai en rommel

Massilia was al gekend ten tijde van de Grieken en Romeinen en het is te zien dat het een oude stad is: over het algemeen wel te doen, maar oud met een groot gebrek aan onderhoud en properheid.
We weten intussen dat het een stad is die we liefst nooit meer  bezoeken wegens het lawaai en de rommel, beide zijn werkelijk overal aanwezig.
Er zijn een paar mooie dingen te zien en te beleven, maar altijd is er wel iets dat niet in orde is. En overal zal je wel afval of andere rommel tegenkomen.
En tja, wij zijn dan misschien wel het “stille” platteland gewend met hanengekraai en het fluiten van vogels, het loeien van de koeien enz…
Maar ginds was het werkelijk een kakofonie van sirenes, getoeter van auto’s, opgefokte brommertjes, het “getater en getokker” van toeristische treintjes en bussen, …
Sorry, maar het was ons allemaal teveel.

Vervoer

Voor hen die toch het avontuur willen aangaan hebben we maar een enkel advies:
Eenmaal je een veilige en gratis parkeerplaats gevonden hebt, laat je je auto staan en doe je je verplaatsingen met het openbaar vervoer.
Het is net als de stad een beetje versleten, maar wel ontzettend efficiënt en niet duur.

Administratie

In de Franse departementale administratieve diensten gebruiken ze dezelfde digitale methodes en middelen, alleen is het jammer dat die gegevens niet gewoon kunnen doorgestuurd worden.
Voor een administratieve habbekrats van nog geen 10 minuutjes, zijn we 2 volledige dagen aan nuttig werk kwijtgespeeld.

…

Foto : Cathédrale de la Major de Marseille
(c) Marcel & Marielle

Veranderingen op til

Je kan anderen niet veranderen
Dus moet je bij veranderingen
jezelf veranderen,
…
van jezelf een andere zelf maken.

En dat doen we dus: veranderen

Niet alleen hebben we door de gebeurtenissen van 2023 onszelf veranderd, maar ook deze pagina’s veranderen met ons mee.

We hebben vastgesteld dat onze site/blog eigenlijk een rommelig zootje was geworden waar zelfs een kat haar jongen niet meer terug kon vinden.
Er gaat een hele hoop gebeuren, een aantal delen zullen volledig anders ingedeeld worden en er zal zeker een hele boel inhoud verdwijnen.
Maar er zullen ook nieuwe dingen komen.

Zinloze of verouderde pagina’s

We hebben gemerkt dat er een aantal pagina’s zijn die totaal niet of niet meer bezocht worden, zelfs niet door onszelf.
Verder hebben we een aantal dingen die niet meer up to date zijn en die we ook niet meer up to date kunnen krijgen.
Die pagina’s en onderdelen zullen dus als eerste verdwijnen.

Nieuwe site(s) en blog(s)

Een aantal van onze pagina’s zijn eigenlijk niet echt op hun plaats in een site of blog over het dagelijkse leven, maar kunnen beter ergens anders ondergebracht worden opdat ze beter tot hun recht komen.
Maar de verhaaltjes over ons project en ons dagelijkse leven blijven natuurlijk hier.

Er zullen dus een aantal andere sites komen waar we het meer in detail zullen hebben over het boerenleven, het (moes)tuinieren, onze stambomen, onze wandelingen, enz…

Natuurlijk zullen we het hier op tijd laten weten met de nodige links.

We zoeken ook een manier om Marielle toe te laten haar gedichten en gedachten te plaatsen, of Marcel zijn filosofische gedachtenissen.
Maar dat zien we later wel.

Langzaam maar zeker.

De nieuwe site over het boerenleven is al online maar moet nog ingevuld worden.
Hij lijkt qua “look & feel” enorm op deze site, maar we zijn dan ook tevreden over het huidige model.

Hetgeen nog moet gebeuren zijn onze uitstapjes en de stambomen.
Daar moeten we nog aparte plaatsen voor creëren en dat komt wel.

…

Foto : Le pont Valentré in Cahors
(c) Marcel & Marielle

Een jaar vol emotie voorbij

Als alles verandert,
dan Verander je mee.
…
we lieten gaan wat voorbij is
en gaan nu verder met twee.

We hebben lange tijd niets aan deze blog gedaan, maar …
Het jaar 2023 was er dan ook één vol emotie, zowel op persoonlijk vlak als bij familie, vrienden en kennissen.
We gaan om een heleboel redenen niet verder in op alle details, maar het grote plaatje kunnen we delen

Een afscheid

Een van onze kinderen heeft besloten om ons de rug toe te keren en dat heeft pijn gedaan.
Maar eenmaal de rouwperiode achter de rug en na alles op een rijtje gezet te hebben, hebben we ingezien dat de nieuwe situatie beter is dan de vorige.
Er zijn geen heftige rollercoasters meer van aantrekken en afstoten, van ruzies en valse excuses, van slingeren tussen hoop en desillusie, van …

We herkenden in deze persoon niets meer van het kind dat we hadden helpen opgroeien.
We hebben uiteindelijk dan toch definitief afscheid kunnen nemen van dit kind dat ons totaal onbekend geworden was,
…
dat ons kind niet meer was
…
Dit kan voor sommigen hard klinken, maar zij die ons kennen, weten dat het op deze manier beter is.

En er zijn zelfs een hoop (met dit kind verbonden) conflictsituaties tussen ons tweetjes verdwenen. Kortom, ons leven is een stuk rustiger nu.

We lieten dus gaan wat voorbij is.

Maar ook een welkom

Maar ons andere kind heeft dan uiteindelijk “zijn metamorfose” kunnen doorlopen.
Hij is nu veel gelukkiger dan vroeger.
Ook wij zijn gelukkiger omdat wij als ouders er al sinds de pubertijd in betrokken waren zonder ooit het ten gronde liggende probleem te kennen. Een kind dat zich niet op zijn plaats voelt, dat zich niet goed voelt en ook nog eens niet weet wat er precies aan de hand is, is niet makkelijk om te laten opgroeien.
Er zijn meer crisissen geweest dan ons lief was.
Maar dat is intussen allemaal voorbij en we zien hem helemaal op- en openbloeien.

Intussen is hij zelfs gelukkig getrouwd en hebben we er dus een schoondochter bij.
Samen hebben ze grootse toekomstplannen en we wensen ze dan ook alle succes toe.

En er zijn er weer twee.

En hier met ons?

Afscheid nemen is nooit makkelijk, maar we hebben een grote vrede herwonnen.
En nu ook die hele transitieperikelen voorbij zijn, en ook daar alles goed loopt, zijn wij ook gelukkig.

En nadat al die problemen verdwenen zijn, hebben we een stuk rustiger vaarwater gevonden in ons leven..
Maar we hebben er onze tijd voor moeten nemen, dat jaar er tussenuit was nodig,
…
meer dan nodig.

En we gaan nu verder met twee..

En ja, we zijn veranderd…

Dus verandert de site mee.
Maar dat is voor binnenkort.
…

Foto : Maar Scotty wil nog altijd gestreeld worden.
(c) Marcel & Marielle

100 jaar geleden ….

Op 23 maart 1923
om precies te zijn
…
vonden deze twee het geluk bij elkaar
en…
ze brachten dan ook nog eens
11 kinderen groot

En van één van die kinderen is Marcel dan weer een kind.

En zoals zij keken naar hun kleinkinderen,
kijken wij intussen naar onze kleinkinderen…

Chiel Vaes en Anna Oeijen, Marcels grootouders langs moeders kant.
…

Foto : De grootouders op hun gouden bruiloft.
(c) gevonden in de familie-archieven

Kuren en meer

Het is niet Vichy of Vittel
ook niet Balaruc-les-Bains
…
Het is niet mondain
Maar het doet deugd
aan de botten en spieren
…
En het ligt nog mooi naast de deur ook.

De jaarlijkse kuur

Het mooie aan de Franse gezondheidszorg is dat ze zeer preventief is ingesteld.
Dat betekent dus dat men jaarlijks “op kuur kan” indien je huisarts of een specialist dat nodig vindt.
En dat wordt dan volledig ten laste genomen van de “sécu” (wat men in België “de ziekenkas” zou noemen).

En wij hebben met de leeftijd wel wat kwaaltjes ontwikkeld die voor een dergelijke kuur in aanmerking komen: reuma en artrose.
We staan dan misschien nog niet krom, en we zijn zeker en vast nog actief.
Maar af en toe steekt hier en daar wel eens een “pijntje” z’n kop op.

Maar we hebben één groot geluk:
Cransac (les thermes) ligt op nog geen 6 km van deur tot deur.
En laat dat nou net een kuuroord zijn waar men een uitstekende behandeling kan krijgen tegen reuma.

Voor diegenen die er  niet in geloven: na die kuur voelt men zich in het algemeen wat minder stijf, gaat het bewegen wat makkelijker enz…
En dat effect houdt 6 – 9 maanden aan, indien je natuurlijk de richtlijnen volgt.
Het dient tot niks als je naast de kuur als een gek zware fysieke arbeid gaat verrichten of kilometers in hoog tempo gaat wandelen of fietsen.

Marielle verdraagt die hitte en die geur niet zo goed, dus zij is er mee gesopt, maar Marcel gaat ieder jaar “3 weekjes op vakantie”.
Dat wil zeggen dat hij in de voormiddag de kuur volgt (van het ene stoombad naar het andere) en het de namiddag “rustig aan” doet. Een beetje tuinieren, wat lichte klusjes, een beetje wandelen, …
…
En dat is dus exact wat hij momenteel bezig is.

Droogteperiode

We hebben hier in het zuiden van Frankrijk na ongeveer 5-6 weken zonder neerslag van betekenis eindelijk wat regen gezien. En vorige zomer was ook al veel te droog.
Er is wat regen gevallen in het najaar en vorige week vielen er enkele sneeuwvlokjes, maar “ons beekje” stond verdomd laag voor de tijd van het jaar.

Wanneer de regen van deze weken geen soelaas brengt vrezen we voor de moestuin en de boomgaard dit jaar.
Dan moeten we op zoek naar groenten die weinig tot een water nodig hebben en nog meer hooi gaan zoeken om af te dekken.

Maar het was wel koud die laatste weken, nachtvorst tot -10, maar overdag dan wel zonnig, maar nog steeds fris.

Blog

In de blog hebben we ons voornamelijk beziggehouden met de pagina’s over voorouderonderzoek.
Zo hebben we voor de familie van Marcel heel wat gegevens van tantes en nonkels verzameld, maar er ontbreken ons nog een paar neven en nichten…
We zijn ook iets verder de geschiedenis ingedoken, maar er is nog steeds hopen werk te verrichten.

…

Foto : Het kuurhuis van Cransac
(c) Marcel & Marielle

Koetsiershand

Een paard heeft benen
en een hoofd
Zelfs een mond heeft een paard
…
Dat is meer dan wat je,
van bepaalde mensen
geneigd bent te zeggen.
…
een gedichtje gevonden op internet

Beestjes?

Neen, een paard heeft Marcel nooit gehad, en hij heeft ook nog nooit een koets gemend, maar hij zit wel met een koetsiershand.
In de afbeelding hierboven zat hij zowat tussen hand 2 en 3.
Werken, klussen en tuinieren ging nog redelijk, maar het begon pijn te doen bij het hameren of stevig vasthouden van dingen.

Dupuytren

We gaan hier niet uitleggen wat een koetsiershand (de ziekte van Dupuytren) is, hoe je eraan komt en of en hoe je er vanaf geraakt.
Doe een zoektochtje op internet en je wordt om je oren geslagen met informatie.

30 januari werd Marcel geopereerd. Dat was ’s ochtends binnen en ‘in de namiddag terug buiten. Buiten die totaal lamgelegde arm die dag zelf viel het allemaal nogal mee.

Maar toen kwam het moeilijkste: 2 weken niet “werken”, niks heffen met die hand, geen zware inspanningen, geen moestuin, … kortom: redelijk rustig blijven en zo goed als niks doen … Dat moet je dan net aan Marcel vragen.

De beesten en de weides

Vooral toen Duc, ons muildier, ongeveer anderhalve week later besloot dat het gras bij de buren beter smaakt dan bij ons.
We weten intussen dat muildieren en ezels brambessen tot op de grond afvreten.

Toen we eind vorig jaar de wei onder de rotsmuur heddan bijgewerkt en vergroot stond er een hoek van enkele 10-tallen vierkante meters nog vol met braambessen en hadden we gezegd dat we dat hoekje in het voorjaar zouden opruimen om daar de omheining te repareren.
Dat was dus buiten de beesten gerekend. Die hoek is mooi leeg gevreten, en stond de omheining daar dus in al haar halfvergane glorie te pronken.

Duc heeft er toen natuurlijk van geprofiteerd om van dat lekkere gras te proeven en hij was met geen middel terug in z’n eigen wei te krijgen.

Dat betekende dus dat die omheining moest gerepareerd worden, want de weide waar hij stond te grazen was voor de koeien van een lokale boer bestemd.
Gelukkig kennen we die mensen en konden ze er hartelijk mee lachen.
We hadden dus een paar dagen.

Maar we kunnen jullie garanderen dat een weipaal inkloppen met een paalhamer van 5 kg in normale omstandigheden al een hele karwei is. Maar om dat te doen met een hand die nog niet helemaal genezen is …

Maar in ieder geval de omheining is gerepareerd, Duc staat terug in z’n eigen wei bij z’n ezeltjes en Marcel moest een paar dagen extra rust nemen.

Voor de rest?

In de blog hebben we ons voornamelijk beziggehouden met de pagina’s over voorouderonderzoek.
In de keuken hebben we wat nieuwe soepen gemaakt omdat we stilaan de pompoenen moesten verbruiken voordat ze slecht werden.

…

Foto : Illustratie
(c) gevonden via internet

Een goed (?) jaar weggeweest

Even weg,
is niet altijd weg
…
Het is gewoon even de tijd nemen
om terug te komen.

Hoe komt zoiets?

Inderdaad, 2022 hebben we zeer weinig aan deze blog gewerkt.
En daar waren verschillende redenen voor:

Enerzijds enkele gezondheidsprobleempjes, anderzijds een enorm drukke agenda voor weinig tijd.
Maar ook een tijdlang gewoon geen zin.

Dan kwam daar nog een flinke portie coronamoeheid bovenop, van de ene lockdown naar de andere beperking en weer terug.

Dan waren er wat issues in de familiale kring waar we liever niet te diep op ingaan.

En dan kwam daar dan natuurlijk die enorme lange en droge zomer bij die ons enorm veel tijd heeft gekost om nog maar gewoon de groenten te doen groeien.

Inhaalbeweging?

Zoals bijna elk jaar zullen we een tijdje bezig zijn met herinneringen op te halen, te rangschikken en ze dan eventueel in een pagina of berichtje te gooien.
We zullen ook ons werk hebben om de pagina’s over de moestuin (waar toch wel wat gepresteerd is) bij te werken.
En dan is er natuurlijk ook het stamboomonderzoek waar we waarschijnlijk extra hulp zullen nodig hebben.

Tot binnenkort dus…

…

Foto : Maar de bloemen blijven bloeien…
(c) Marcel & Marielle