Even stilstaan

Er zijn zo van die momenten
in het leven
…
Die je doen stilstaan
Die je doen nadenken
Die je doen vloeken
…
En dit is een van die momenten

Het verlies van een vriend

Tony was een prachtmens met een zeer warm hart op de juiste plaats.
2 weekjes jonger dan ik, en voor zover ik wist in de fleur van z’n leven.

Ik heb hem eerst leren kennen als collega in een andere dienst,
daarna hebben we samengewerkt,
maar af en toe moest hij toch ook eens tegenwerken,
want Tony was zeker geen heilige
maar toch was er naast de collegialiteit die vriendschap.

We zijn samen op pensioen gegaan, en hebben dat samen gevierd, zoals gewoonlijk:
met lekker eten en een goed glas.
En toen dat uniform wegviel, bleven we gewoonweg vrienden.
We zagen mekaar niet zo dikwijls, maar wanneer dat het geval was, hadden we lol en konden we lachen.

Wat ik niet wist, was dat hij ziek was.
Niet zagen, niet klagen, maar leven
Zo was hij.

En daarom heb ik gevloekt.

We hadden nog willen samenkomen,
nog een pint willen drinken,
nog eens lekker eten,
nog eens een paar keer goed lachen.

En nu?

Miriam weet dat ze altijd op mij en Marielle kan rekenen, en ook op de andere vrienden.
We zullen Tony, maar zeker ook haar, niet vergeten.
We zullen zeker nog samenkomen, aan hem denken en op hem klinken.

Er zijn nu twee verjaardagen waar ik een glas zal heffen op z’n gezondheid.